De puzzelstukjes...

Vallen nu allemaal op zijn plek. Wat een voorbereiding eigenlijk als je er nu langzaamaan op terug gaat kijken. Maanden van voorbereiding, met zoveel onzekerheden, maar nu begint alles zijn plekje te krijgen en wordt de puzzel één. Ben ik toch ook weer project manager voor denk ik dan maar :-)
Maar goed...laatste status is dat ik mijn visum binnen heb voor India!! Ik mag dus weer terugkeren en het land weer binnentreden. Op 29 februari ga ik weg, eerst een paar dagen naar Bahrein om daar e.e.a. aan voorbereidingen te treffen voor het huwelijk (notaris, etc.) om dan op 3 maart door te vliegen naar India!
Ik heb ondertussen een huis in Pune (het huis dat ik in December al bezocht had) en daar worden nu alle voorbereidingen getroffen, zodat ik daar 4 maart in kan trekken. Een totaal nieuwe omgeving, maar dichterbij mijn vriendencluppie, dus dat wordt gezellig! Ondertussen ook afspraken gemaakt over de verscheping van mijn spullen, dus dat is nu ook geregeld. Met een beetje geluk mag ik eind april, begin mei het huis dan ook gaan bevoorraden met mijn eigen spullen.
Dan zijn de vluchten nu ook zo goed als geboekt en komende dagen druk doende met de laatste acties in Nederland, vrijdag het afscheid op mijn werk, maandag mijn laatste werkdag bij Tieto. Dan natuurlijk afscheid nemen, wat moeilijk is, want ik kan echt niet iedereen meer zien. 2 maanden gaan dan opeens heel erg snel, maar wat ben ik blij dat ik de meesten allemaal gezien heb in de afgelopen 2 maanden! En dan ook met een dikke snik, want ik ben mij wel gaan realiseren hoeveel ik iedereen ga missen: Mijn ouders, die er altijd zijn, onschatbaar hoeveel zij voor mij betekenen en wat zie ik er naar uit als zij in april naar India gaan komen. Mijn broers en hun familie, met mijn 2 nichtjes en 2 neefjes. Wat ben ik onwijs blij dat ik nog zoveel tijd met ze heb door kunnen brengen en dan mijn jongste neefje toch nog heb horen zeggen...ome Thabor en lekker tafelvoetballen met Max. Schaatsen met Anne en logeren bij Amélie, meiden...ik wens jullie heel veel succes met jullie spreekbeurt op school over jullie oom in India, wat ben ik trots en wat jammer dat ik er niet zelf bij kan zijn. Sherana, bedankt voor het lekkere eten, de vriendschap en de gezelligheid. Toch raar om de laatste puntjes op de "i" te zetten door de laatste spullen uit te zoeken en door de foto's heen te gaan. En natuurlijk de rest, iedereen die ik gezien heb, mijn oom en tante, mijn toneelfamilie (wat een fantastische voorstelling was het toch!), mijn collega's, oude vrienden, FB vrienden, en iedereen die ik verder vergeet. Dankjulliewel voor alle steun in deze "tussenfase" en ik ga jullie allemaal missen! Aangezien ik niet iedereen meer zie bij deze alvast een afscheid, ik hoop jullie allemaal weer te zien als ik tussendoor weer in Nederland ben!
Gegroet,
Reizende Oom Roel